احمد اخوت

«نگاه» بیش از هر ابژه‌ی دیگر، اشتباه فهمیده می‌شود

تعقیب «دیگری» در انتخاب‌ها و جستارهای احمد اخوت   یکم: دعوت از دیگری «نمی‌دانم کدام یک از ما اکنون این صفحه را می‌نویسد»: میان ترجمه‌ها و جستارهایی که از احمد اخوت در دست است، یکی کتاب «من و دیگری»  و آن‌یکی مجموعه‌ی «به انتخاب مترجم» به‌ویژه سه داستانش از شرلی جکسون (خالق شاهکارِ «لاتاری»)، تمرکزی […]

احمد اخوت

یکی از آخرین‌ها

درباره‌ی «داستان ماشین تحریر من» ترجمه‌ی احمد اخوت     احمد اخوت زیاد سفر نمی‌رود. گواهی‌نامه رانندگی ندارد. موبایل ندارد. مطالبش را هم گویا با دست می‌نویسد و بعد می‌دهد تایپ می‌کنند. از خرق‌عادت‌های دیگرش این است که خرده‌ریز جمع می‌کند. تکه‌کاغذهای مانده لای کتاب‌هایی که از جمعه بازار کتاب می‌خرد، گاه آگهی بریده شده […]

احمد اخوت .

کدام احمد؟ کدام اخوت؟

ترسیمِ سیمایی از یک نویسنده، مترجم و… نویسنده: عباس عبدی   احمد اخوت به لحاظ حرف اول اسم و فامیلش، هم در فارسی و هم در انگلیسی، معمولا در بالای هر فهرستی قرار می‌گیرد. خود احمد باید بگوید این خوب است یا بد و اگر بگوید احتمالا می‌گوید در مدرسه اغلب معلم‌ها اول او را […]

shamim bahar

بدون اجازه‌ی آقای بهار

ایده‌هایی در باب نقد «شمیم بهار» درباره‌ی «جلال آل‌احمد»   همه‌چیز از یک اعلان آغاز شد؛ دکتر «ناصر وثوقی»، از انشعابیون حزب توده و همراه با نیروی سوم –جریانِ خلیل ملکی- پس از کودتا، وقتی غبارِ حادثه خوابید، مجله‌ی «اندیشه‌وهنر» را به‌راه انداخت –فروردین ۱۳۳۳-، نشریه‌ای در حوزه‌ی عمومی، با مطالبی عمدتا اقتصادی، سیاسی و […]